Bekkurinn var þétt setinn í Egilsbúð í gær. Norðfirðingar létu þingmenn sína heyra það eins og þeim er lagið; samgöngumál einna fyrirferðarmest, enda óvíða verri vegi að finna en einmitt innanbæjar í Fjarðabyggð!
Norðfjarðargöng eru brýnasta stórverkefni ríkisins að mínu mati. Lífshættulegur 630 metra hár fjallvegur á slóðum helstu burðarstoða íslensks atvinnulífs er hneyksli í reynd – og því miður aðeins tímaspursmál hvenær næta stórslys verður á þeim snarbratta og ónýta vegi sem liggur beggja vegna að Oddsskarði.
Norðfjarðargöng verða að fara framar á samgönguáætlun; barátta í þá veru er framundan, jafnt innan þings sem utan. Þar er ég hvergi vígamóður.
Kvöldinu áður sat ég skemmtilegan fund með körlunum á Djúpavogi; var skammaður fyrir að boða fundinn fyrsta þriðjudag í mánuði, því þá er kvenfélagsfundur í plássinu. Umræðan eigraði milli atvinnu- og samgöngumála. Það er annars kraftur á Djúpavogi; nærri 10 prósent íbúanna undir fimm ára aldri sem er auðvitað toppeinkunn fyrir framsækið byggðarlag.
Hélt yfir öræfin í dag, áleiðis til Akureyrar – á ágætlega þíðum jepplingi. Veðrið þannig að það sveif á mig kvæði:
Ölvaður af útsýn stórri
ek ég norður Möðrudal,
ég held að vart sé hugur frjórri
en hér í þessum töfrasal
Herðubreið á háum stalli
heilsar mér svo björt og skýr,
á öræfanna efsta fjalli
er eins og maður verði nýr
Ég mjakast nærri Mývatnssveitum
að móðurjarðar innsta teig,
þar í gjám og gráum leitum
glóir ennþá kvika deig
Já, yfir langar úfnar breiður
ek ég milli hrauns og sands,
það er manni mikill heiður
að mega njóta þessa lands.
Svo mörg voru þau ljóð …
-SER.