Ég kaupi mína flugelda í ár hjá Slysavarnarfélaginu Landsbjörg.

Þar verður engin breyting á frá fyrri árum og áratugum.

Ég kaupi af þeim sem ég þarf mest á að halda ef eitthvað kemur fyrir. Ég kaupi af þeim sem ég get treyst á í hvaða veðrum sem eru, hvar sem er á landinu; séræfðum sjálfboðaliðum sem leggja á sig ómælt erfiði og vinnu, oft og tíðum við stórhættulegar aðstæður.

Þetta eru mínar hetjur - og í mínum huga menn og konur ársins, ár eftir ár.

Um 90 prósent allra tekna björgunarsveita landsins koma af sölu flugelda. Dagarnir fram undan skipta sveitirnar því öllu máli, en ekki aðeins þær, heldur landsmenn alla.

Íslendingar treysta á björgunarsveitir sínar. Björgunarsveitirnar treysta á landsmenn sína.

Nú er að svara kallinu …

-SER.

Það er erfitt verk að velja bestu bækur ársins. Og giska billegt að gagnrýna val á tilnefningum til Íslensku bókmenntaverðlaunanna, ár hvert.

Verð þessvegna að segja: Í ár hefur verið litið framhjá stórvirki Jónasar Kristjánssonar, 1001 þjóðleið, sem ber af í bókaflóði aðventunnar.

Orðið þrekvirki er á stundum notað giska léttvægt yfir bókmenntir líðandi stundar, en verk Jónasar er jafnvirði meira orðs; það er stórsigur.

Hér fléttast land og saga saman af afburða snilld eins kunnáttusamasta manns á hvorutveggja. Arfur sögunnar geislar af hverri síðu, svo jafnvel slær ofbirtu í augu lesanda. Þetta eru stór orð, vissulega, en bókin er fágætlega stór í allri merkingu.

Að mínu viti; bók ársins …

-SER.

Dásamlegt var að fylgjast með útsendingu söfnunarþáttar Unicef á Stöð 2 í gærkvöld. Dásamlegt, að því leyti hvað samheldnin skein út úr hverjum þátttakanda og gesti - en eins fyrir þær sakir að þátturinn var vönduð blanda af skemmtun og fróðleik; á stundum gnístandi fróðleik.

Ég dansaði, ásamt sex öðrum þingmönnum, en það var ekki aðalatriðið …

Miklu fremur hitt að þjóðin tók við sér - og safnaði 170 milljónum króna á einni kvöldstund og hundruðum heimsforeldra.

Ég er orðinn einn af þeim; það á enda að vera jafn sjálfsagt að vera heimsforeldri og heimaforeldri. Þannig þakkar maður fyrir aðstæður sinna eigin barna …

Og ekkert er einmitt meira atriði …

-SER.

Sérstök ánægja er til að fagna velgengni sjónvarpsþáttanna Með okkar augum sem sýndir voru í Ríkissjónvarpinu í sumarbyrjun þessa árs.

Þetta voru þættir sem brutu í blað.

Í fyrsta skipti stjórnaði þroskahamlað fólk sínum eigin þætti, beggja vegna vélarinnar. Og gerði það með stæl.

Og viðurkenningarnar eru til marks um viðtökurnar; Múrbrjóturinn í hendi, samfélagsverðlaun Landssamtakanna Þroskahjálpar - og síðar sama dag, um nýliðna helgi, fékk hópurinn Hvatningarverðlaun Öryrkjabandalags Íslands. Tvenn verðlaun á sama degi!

Það var ekki laust við að maður kæmist við á báðum þessum stöðum þegar verðlaunin voru veitt. Enda einlægnin söm við sig - og hún réð vitaskuld ríkjum í bæði skiptin.

Einmitt einlægnin.

Hana skortir svo mjög - að maður verður eiginlega klökkur þegar hún fær að njóta sín í öllu argaþrasi daganna þar sem heilbrigt fólk er í fylkingarbrjósti kvartsárra þegna þjóðfélagsins …

-SER.

Skrif Guðna Ágústssonar um stöðu sjávarútvegs- og landbúnaðarráðherra í málgagni sjálfstæðismanna í dag eru ekki vegna umhyggju fyrir Jóni Bjarnasyni, heldur sakir ótta við ESB.

Stjörfum ótta …

Jón er orðinn að helgimynd heimóttar- og einangrunarhyggju á Íslandi.

Og tilbiðjendur safnast til feðra sinna á Morgunblaðinu …

-SER.