Ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttur er í baráttu upp á almannahagsmuni eða sérhagsmuni. Keppinauturinn er grímulaus hagsmunaklíka LÍÚ, sem hefur það eitt á dagskrá að koma núverandi valdhöfum frá, svo gjafakvótinn verði ekki frá henni tekin. Í huga klíkunnar er afnotaréttur jafngildi þjóðnýtingar - og hver önnur lagfæring á kerfinu er glæpsamleg aðför að greininni. Jóhanna sjálf er ekki sögð valda starfi sínu, af því hún þiggur ekki mútur klíkunnar. Og körlunum er skemmt; ekkert er stærra í þeirra huga en að gera lítið úr kerlingunni!

Ójá.

Þetta er dálaglegur hópur, kappsamlega hrokafullur, en vel að merkja aðeins 13% af Samtökum atvinnulífsins. Það kemur ekki í veg fyrir að hann haldi þeim félagsskap í spennitreyju - og fái óhikað og vandræðalaust að hrauna yfir helmingi stærri innanfélög á borð við SVÞ. Undarlegast af öllu er að SA hefur ályktað að það styðji ekki óbreytt fiskveiðistjórnarkerfi, en samþykktin a tarna er auðvitað ekki til útflutnings.

Já, hver á Ísland? Hvaða ráðamenn vilja Íslendingar?

Það er svo kafli út af fyrir sig hvernig áróðurshefti kvótaklíkunnar hagar sér. Á undrastuttum tíma hefur eigndum Mogga tekist að eyðileggja sögufrægan fjölmiðil, sem lengi naut virðingar út fyrir raðir þrengstu múrara íhaldsins, en stundar nú slíkan pólitíkan sóðaskap að ekki á sér hliðstæðu í ríflega 100 ára blaðamennsku hér á landi. Blaðið leggst eins lágt og það kemst til að þóknast eigendum sínum.

Baráttan snýst einmitt um þetta: Á að leyfa pólitískt varðhundahald, eða banna það …

-SER.

Jæja, atburðir dagsins …

Sjálfstæðisflokkurinn að sýna sig, sérstaklega innan frá.

Það lá að. Dagskipun þessi: Ekki vera rola. Vera veiðinn, á gamla vegu - og nota þríkrækjurnar.

Því stundum þurfa flokkar, sem fokka þjóð, að finna sig … þyrla upp ryki … að það sem þeir eyðilögðu taki aðra of langan tíma að endurreisa.

Ég gæti gubbað; heildsalaættin í allri sinni óþolinmæði að komast aftur að.

Og til þess helst að varðveita sérhagsmunina …

Já, endurreisnin; einmitt fyrir þá … gengur auðvitað of hægt …

… verst er auðvitað að þetta fólk getur ekki grillað meira á kvöldin …

-SER.

Þjóðin hefur talað skýrt og afdráttarlaust. Röskur meirihluti hennar vill ekki semja um Icesave. Og þá er það á hreinu; málið fer fyrir dóm.

Þrennt er nú mikilvægt. Stjórnvöld verða að taka til varna af heilum hug. Þau verða að taka mark á lýðræðislegri niðurstöðu og vinna óhikað samkvæmt henni. Þá er líka mikilvægt að lágmarka skaðann af löskuðu orðspori og útskýra þá hlið málsins sem nú blasir við. Og loks er afar brýnt að andstæðingar fylkingar í Icesave-deilunni slíðri sverðin eftir hástig kröftugra lýsingarorða um hákarla og barnaþrælkun.

Nú er lag að sýna samstöðu. Annað er ekki í boði.

Icesave er ekki þess virði að skera þjóðina í tvennt …

-SER.

Icesave-skuldina munum við borga með peningum óreiðumanna. Þrotabú gamla Landsbankans dekkar dæmið; síðari tíma heimtur sýna að gamli bankinn á fyrir ósköpunum.

Óréttlætið er samt það sama: Neyðarlögin tryggðiu ALLAR eigur íslendinga í NÝJUM Landsbanka, en skyldu HÁLFAR eigur útlendinga í GAMLA þrotabúinu. Jafnræði?

VIÐ … erum ekki að borga Icesave.

ÞROTABÚIÐ … borgar Icesave.

VIÐ … borgum hins vegar algerlega allt þrot Seðlabankans upp á nálega 200 milljarða króna.

Skyldi Davíð líka segja NEI við þeirri skuld …

-SER.

Ég er af þeirri kynslóð sem skrifaði upp á hjá vinum og vandamönnum, en í þann tíð var tiltölulega fínt ef maður var beðinn um að vera ábekingur.

Stundum skrifaði maður upp á, af því maður treysti fólki. Stundum gerði maður það ekki, af því maður vantreysti fólki.

Oftast gekk þetta vel, en stundum borguðu menn ekki fyrr en seint og illa. Og stundum ekkert, aldrei; jafnvel ekki bestu vinir manns … og maður sat uppi með ábyrgðina. Ég man að í ég eitt skiptið (en það var þó bara einu sinni) varð ég að borga hundruð þúsunda, en beit á jaxlinn; ég hafði treyst manninum og var tilbúinn að bera ábyrgð á skuldum hans.

Ísland ber ábyrgð á skuldum gamla Landsbankans. Ísland var ábekingur bankans. Það treysti honum … eða alla vega stjórnendur landsins á sínum tíma. Þeir leyfðu bankanum að stofna til skuldbindinga úti í heimi á íslenska ábyrgð … með stofnun útibús, í stað dótturfyrirtækisins.

Þess vegna verðum við að ábyrgjast inneignir útlendinga í gamla Landsbankanum, rétt eins og við ábyrgðust inneignir einstaklinga á Íslandi í sama banka.

Það er töff að segja; ég borga ekki skuldir óreiðumanna. Það er mjög töff.

En það hefur ekkert með réttlæti að gera.

Sjálfur hefði ég líklega getað verið sami töffarinn á sínum tíma þegar vinur minn borgaði ekki skuldabréfið sem ég ábyrgðist.

En ég varð að borga. Ella fara á hausinn …

Ég veit að það var ekkert sérleg töff. Það var skítt. Eiginlega helvíti skítt og skammarlegt. En ég borgaði samt. Og það hvarflaði ekki að mér að fara dómstólaleiðina …

-SER