Ég er á flakki um kjördæmið. Eiginlega finnst mér ekkert merkilegra í pólitíkinni en að vera á flandri milli byggða í kjördæminu; hitta fólk, hlusta, læra á land og sögur, meta ástandið …
Dalvík, Akureyri, Húsavík, Egilsstaðir, Fjarðabyggð. Þetta eru dásamlegir staðir. Fólkið blessunarlega eins og fólk á vera; falslaust, afdráttarlaust, eðlilegt. Góð og áþreifanleg skoðanakönnun …
Ég greini á stundum annan tón í þjóðmálaumræðunni úti á landi en niðri við Austurvöll. Reiðin er mildari, ef til vill málefnalegri. Fólk er fremur til í að tala saman en meiða hvert annað. Kannski að öfgarnar séu minni. Beiskjan óverulegri. Og svo sem í samræmi við veðhæfnina þegar mest lét …
Samt þetta: Sukkið í viðskiptalífinu, stjórnsýslunni og stjórnmálunum er litið sömu augum hvar sem maður fer. Eðli glæpsins er alltaf augljóst. Í þessum efnum spyr enginn lengur hvort farið hafi verið að lögum og reglum. Sem er náttúrlega einkaskýring bankagutta. Og ömurleg til síns brúks, jafn stráksleg og hún er vandræðaleg. Nei, óhófið og óreglan og óeðlið fær alltaf sömu einkunn … á Dalvík og Eskifirði og allt þar á milli. Staðreyndin enda þessi: Venjulegt fólk hefur um árabil verið áhorfandi að oflæti. Því er sagt að skammast sín í nafni heildarinnar. Það er billegt. Útsala á ábyrgð. Eiginlega útvötnun á ábyrgðarleysi … sumsé af því þú sagðir ekki neitt, gat ég gert allt hitt … já, samvirkni, meðvirkni …
Venjulega fólkið veit akkúrat ennþá hvað er rétt og rangt, hóf og óhóf, hagsmunaháski og hlutlægni, spilling og heiðarleiki. Ekkert af þessu er nefnilega afstætt.
Hjá venjulegu fólki breyttust gildin ekkert á útrásarárunum. Það tók á sig eðlilegar skuldir og greiðir þær enn. Það óskar þess eins að aðrir geri það sama … og ábyrgð þess sjálfs sé á pari við ábyrgð annarra.
Varla er það mjög flókið þjóðfélag …
-SER.