Lögurinn er lokkandi á mildum vetrarmorgni þegar þokan hjúfrar ofan á breiðunni miklu. Mystíkin í grámanum. Og allt hljótt … utan hvað stakur vörubíll ropar dísil á bílaplaninu framan við Gistihúsið Egilsstaði. Vaknaði þar í morgun, endurnærður eftir fundahöld mánudgsins niðri á fjörðum.
Þetta er viðkunnanlegasta sveitahótel landsins … líklega það fegursta; sjarmi þess er blanda af kyrrð og vandvirkni, smekkvísi og fagmennsku. Hjónin Hulda og Gulli reka staðinn af kúnst; strákurinn að ég held kominn af Jóni sjálfum Bergssyni sem á þarsíðustu öld kvað upp úr um það að vegamót Austurlands myndu um alla daga liggja um landið sitt. Sem og varð.
Íslendingar þurfa ekki konungshallir þegar þeir eiga álíka hús og Gistihúsið Egilsstaði. En þeir mættu oftar kunna að meta sín aldargömlu hús sem mörg hver eru eins og sniðin að þjóðarsálinni … þessari gömlu og góðu sál, sem græðgin yfirskyggði eitt andartak úr Íslandssögunni …
-SER.