Þeim sjónarmiðum vex ásmegin að auka beri aflaheimildir til að mæta samdrætti í atvinnu- og efnahagslífi landsmanna. Sjálfum finnst mér það sjálfgefið að reyna þessa leið, enda eru gríðarlegir hagsmunir í húfi. Ég hef talað fyrir henni innan þings, svo og skrifað í þessa veru - og tel reyndar að fjöldi þingmanna úr öllum flokkum sé hér sama sinnis. Eðlilegt er að láta reyna á vilja Alþingis í þessu efni. Það er nú eða aldrei.
Þau tíðindi berast úr fjölmörgum byggðum landsins að togurum verði brátt lagt vegna þröngrar kvótastöðu. Það felur í sér að fiskvinnsluhúsum með hundruðum, ef ekki þúsundum starfsmanna, verður lokað í að minnsta kosti tvo mánuði á sumri komanda með tilheyrandi áhrifum á gjaldeyrisöflun þjóðarbúsins. Þess utan takmarkar þetta mjög sumarvinnu ungra námsmanna, sem margir hafa reitt sig á fiskvinnslu á sumrin.
Hér er ekki verið að ganga á útsæðið. Hlusta ber á helstu fiskifræðinga landsmanna, sem eru sjómenn sjálfir og skipsstjórnendur. Þeir eru almennt þeirrar skoðunar að hafið umhverfis Íslands sé kröggt af þorski. Mörgum þykir líka tilhlýðilegt að reyna grisjunarleiðina, sem farin hefur verið með góðum árangri í Barentshafi, svo dæmi sé tekið. Altént er 30-40 þúsund tonna aukning þorskvóta á þremur árum vel innan áhættumarka.
Þeirri skoðun hefur verið hreyft að rík andstaða sé við auknar aflaheimildir innan þingflokks Samfylkingarinnar. Það hef ég ekki orðið var við. Þvert á móti hafa þingmenn flokksins úr suðurkjördæmi, norðvesturkjördæmi og norðausturkjördæmi talað fyrir því að skoða þessa leið, sem nú um stundir skiptir sköpum fyrir þjóðarbúið. Hér reynir því fyrst og síðast á sjávarútvegsráðherra sem getur breytt einni reglugerð. Og hver vika er dýrmæt …
-SER.