Enn á ný erum við minnt á mikilvægi íslenskra björgunarsveita. Þar starfa hetjur samtímans. Sannkallaðar. Las í Mogganum í morgun vel skrifaða úttekt á björgunarafrekinu á Langjökli um helgina – og komst einfaldlega við.

Hvar væru landsmenn án þessara sjálfboðaliða sem vaða eld og brennistein fyrir þjóð sína? Og eru alltaf til taks, þaulæfðir, þaulreyndir og þrautagóðir.

Stjórnvöld – og reyndar þjóðin öll – eiga að hlúa að starfi björgunarsveita landsins. Með öllum ráðum. Ég hef nefnt það áður og nefni enn að mig svíður að sjá gróðapunga græðgisvæðast um hver áramót og hafa sinn hluta af fjáröflun sveitanna. Helst vildi ég að björgunarsveitirnar hefðu einkarétt á flugeldasölu; altént að stjórnvöld mörkuðu þeim einhverja drýgri tekjustofna en þær hafa nú þegar.

Og svona í tíma talað: Björgunarsveitirnar eru strákarnir okkar … já, og stelpurnar okkar …

Og vinna alltaf …

-SER.

Ég er áhangandi vegabóta.

Nefni það hér sakir þess að ég var á Eskifirði í gærdag. Og fór sumsé um nýja veginn fyrir Hólmanesið. Þvílíkur léttir – og þægindi. Gamli slóðinn á bak og burt, sá sem skorinn var næsta lóðrétt í hlíðar Hólmatinds. Sosum sem ekki agalegasti vegakafli landsins, en hættulegur engu að síður og sérstaklega viðsjárverður í veðrabrigðum.

Nýi vegurinn fyrir Hólmanes styttir ekki leiðina milli þeirra bræðra Eskifjarðar og Reyðarfjarðar í kílómetrum talið, en gerir það hins vegar í mínútum. Og vegastæðið er nánast óviðjafnanlegt … með Hólmaborgina á aðra hönd og tindinn á hina.

Þessar vegabætur skulu vera upptaktur að Norðfjarðargöngum sem verða að komast á næstu samgönguáætlun. Það sættir sig enginn við innanbæjarveg í 600 metra hæð sem er eina leiðin á sjúkrahús svæðisins. Vegabætur eru nefnilega mannréttindamál …

-SER.

Það er ástæða til að lúta höfði í dag; einn merkasti stjórnmálamaður lýðveldissögunnar er fallinn frá.

Steingrímur Hermannsson var alþýðlegasti forsætisráðherrann sem íslendingar hafa kynnst; aldrei skör hærra en vegfarandinn á götunni, aldrei merkilegri en síðasti ræðumaður, aldrei gáfulegri en næsti viðmælandi.

Hann kom alltaf til dyranna eins og hann var klæddur; þóttist aldrei vera annar en hann var … sannur og heill mannvinur.

Ég man þegar Steingrímur bauð mig velkominn í harðan heim fjölmiðlanna sumarið 1981, en þá var hann sjávarútvegs- og samgönguráðherra í sögulegri stjórn Gunnars Thoroddsen. Hann var meðal þeirra fyrstu sem ég tók viðtal við; ég barnslegur einfeldningur í bransanum, hann að komast á hátind ferils síns sem ímynd landsföðurins. Hann sagði mér að þrennt væri mikilvægast; að hafa rétt eftir, spyrja að því sem maður vissi ekki, en skrifa umfram allt góða íslensku.

Ég hef alltaf munað eftir þessum góðu ráðum.

Ég man ekki hvað ég tók mörg viðtöl við þennan merkismann á næstu árum, en þau voru fjörleg, jafnt árin sem viðtölin. Og alltaf svaraði hann … sem forsætisráðherra, sem utanríkisráðherra, sem pólitískur emirítus … alltaf; aldrei svo merkilegur að svara ekki símtali og gefa sér tíma fyrir góðar spurningar, alltaf eins og hann væri að ræða málin við góðan og náinn vin.

Hann var manneskja í stjórnmálum. Mikil manneskja – og stór í gegn …

-SER.