Mér líður eins og fálátum föður sem þrífur upp æluna í stofunni. Ælu unglingsins sem kunni sér ekki hóf í gleðinni. Og sá hinn sami, vel að merkja, sefur úr sér dauðann, óáreittur.
Það helsta sem brogar þessa líkingu er að ég er ekkert sérstaklega viss um að unglingurinn sé undan mér. Og hvað þá svo mikið sem skyldur mér. Klárlega ekki tökubarn.
En ég er partur af samfélaginu. Samábyrgur fyrir því hvernig það er og hvernig það lyktar. Og þó það sé djöfulli hart að borga annarra manna skuldir, sem aldrei hefur hvarflað að manni sjálfum að stofna til, þá er ég partur af samfélagi. Og það er helvítis ábyrgð. Sérstaklega þegar samfélagar manns gubba á mann.
Icesave er gubb. Það er akkúrat síðasti sjússinn í fyllerínu sem nákvæmlega engar líkur voru á að maginn þyldi. Við spyrjum okkur þess hvort annarra manna samfélög vilji taka ábyrgð á ælunni. Og innst inni vitum við hvert svarið er. Við vitum hverjir standa eftir í birtingu.
Í Icesave áttum við færri kosti en tvo. Og varla einn. Dómstólaleiðin er ekki fær, ef engin vill við okkur semja. Það var reyndin. Augnlokaleiðin er ekki fær, því það þýðir útilokun úr Evrópu, innlokun landsins og týndur lykill. Hugnast mönnum að segja upp EES? Og hverfa aftur um 40 ár? Eflaust suma, en ekki fjöldann …
Icesave er skítt. Það er ömurlega skítt. Og reiðin verður einhvern veginn að fá útrás, af því hún verður ekki innibyrgð. Óþefjanin er alltumlykjandi. Og verður ekki ræst út í einum hvelli.
Samt er mest um vert að verða aftur samfélag sem hefur einhverja reglusemi að leiðarljósi. Já,já. Það má deila um vexti. Það má deila um lánstíma. Það má deila um aðför.
En um það verður ekki deilt … að það var okkar að þrífa upp æluna. Það samfélag sem geymir sökudólgana er það samfélag sem geymir glæpinn …
-SER.