Að afloknum kjördegi er ástæða til að þakka … þakka fólkinu sem tók á móti okkur frambjóðendum flokksins um allt kjördæmið, með uppáhellingu og pönnsum … þakka fólkinu sem vann af krafti á kosningaskrifstofunum frá Fjallabyggð í vestri til Djúpavogs í austri … og þakka kosningastjórninni fyrir góðu ráðin og hvatninguna.
Þakka einnig meðframjóðendum í eigin flokki og öðrum stjórnmálahreyfingum sem háðu málefnalega baráttu án rætni og svívirðinga. Þakka svo náttúrlega sjálfum kjósendunum sem komu mér á þing með næsta öruggum hætti. Já, þakka það sérstaklega.
Þakka kannski ekki síst fjölskyldu sinni fyrir fölskvalausa baráttugleði og þolinmæðina á meðan karlinn þvældist eins og landaskratti um eitt víðfeðmasta kjördæmi landsins. Og þakka einnig sínum sæla og góðum vættum fyrir að komast klakklaust allar þær þúsundir kílómetra sem að baki eru í hálku og skafrenningi, þæfingi og ófærð; það er nefnilega ekki sjálfgefið að aka sér heilum heim eftir nærri þriggja mánaða pólitíska yfirreið, án minnsta óhapps.
Kosningasigurinn tileinka ég auðvitað elstu dóttur minni sem féll frá í miðri þessari baráttu, eftir langvarandi veikindi, aðeins 24 ára gömul. Ég veit að hún vakti með pabba á kosninganótt - og sé enn fyrir mér brosið hennar …
-SER.