Það er ánægjulegt að sjá hvað skíðasvæðin á Tröllaskaga laða til sín marga ferðamenn þessa dagana. Gengisþróun hefur stýrt fólki norður fremur en til skíðasvæðanna í Evrópu. Þúsundir fara um brekkurnar ofan Akureyrar, Dalvíkur og Siglufjarðar um helgar, svo aðeins helstu skíðasvæðin séu nefnd á þessum slóðum íslensku alpanna. Og aukningin er greinileg og áþreifanleg. Það eru Páskar um hverja helgi!

Hér blasa nýir möguleikar við. Stórir hópar höfuðborgarbúa og reyndar fólks um allt land eru að átta sig á því þessa dagana að bæir á borð við Akureyri geta auðveldlega keppt við helstu skíðabæi evrópsku alpanna þegar kemur að heilbrigðri hreyfingu, afþreyingu, mat og skemmtun. Þessu þarf að fylgja eftir; tryggja þarf enn frekari markaðssókn á þessu sviði, svæðinu öllu til framdráttar, litlum bæjum sem stórum.

Það er afar athyglisvert að heyra ánægjuraddir þeirra landsmanna sem eru að koma í fyrsta skipti í skíðaferð norður og átta sig á möguleikunum á svæðinu. Þetta eru dýrmætar raddir. Í huga þessa fólks eru íslensku alparnir raunverulegur valkostur við þá evrópsku. Fyrst svo er … er ástæða til þess að hugsa enn stærra og freista þess næst að fá skíðafólk af meginlandi Evrópu til Íslands í auknum mæli.

Við eigum að sækja fram á styrkleikum svæðisins …

-SER.

Ég veit ekki hvort það á að koma mér á óvart eða ekki, en fólk er pólitískara nú um stundir en endranær. Ég greini það á samtölum mínum við Eyfirðinga. Þeim liggur hærra rómur. Þeim er meira niðri fyrir …

… “af því nokkrir tuddar eru búnir að eyðileggja íslenska samfélagsgerð,” eins og einn viðmælanda minna komst að orði seint í gærdag. Og bætti svo við: “Og fengu til þess uppáskrifað leyfi … djöfullinn hafi það.” Svo blótaði hann reyndar miklu meira …

Það ólgar ennþá reiði. Fólk er ekki sannfært um að endurreisnin takist. Það er ekki einu sinni sannfært um að hún sé hafin. Almennt eru menn þreyttir á gömlu pólitísku gelti – og vilja að verkin tali meira en menn.

Flestir eru þó sammála um meinsemdina og lækninguna: “Jafnaðarmennska, Sigmundur minn, er eina stjórnmálastefnan sem hefur ekki tapað trúverðugleika sínum á síðustu misserum,” sagði við mig endurskoðandi af gamla skólanum í gær, og hélt áfram: “Fasismi og kommúnismi síðustu aldar, ásamt nýfrjálshyggju nýrrar aldar, ólu á sundrungu í stað þess að skapa samfélag. Þessar dauðu stefnur voru í reynd byggðar á mannfyrirlitningu.” 

Þar hafði ég það … á faraldsfæti í gær. Og jánkaði stórum …

-SER.

Það snjóar enn í Eyjafirðinum, þar sem ég hef verið á faraldsfæti síðustu daga til að kynna stefnumál mín fyrir prófkjör og kosningar. Þetta eru þó engin snjóalög á við það sem ég þekki úr æsku, en alvanalegt var að moka sig út úr húsum á sjöunda og áttunda áratugnum hér í botni fjarðarins … þegar enginn var maður með mönnum nema fara á gönguskíðum til vinnu.

Einn veturinn bjó ég úti í Þorpi, en gekk í Barnskóla Íslands … karl faðir minn sumsé að klambra saman húsi á efri Brekkunni og við þurftum tímabundið inni í leiguhúsnæði. Dag einn þann vetur kyngdi niður þvílíkum snjó að snjóruðningstæki höfðu ekki undan; allir bílar fastir og flestir farnir undir snjó. Þann dag var ég hálfan þriðja tíma að ganga heim úr skóla. Og ég man reyndar ekki til þess að nokkur hafi haft áhyggjur af mér.

Þetta voru aðrir tímar. Kannski áhyggjur fólks hafi aukist í öfugu hlutfalli við snjóþykktina …

Alént gerir ekki svona snjóavetur lengur – og líklega hefðu menn brosað hringinn í þann tíð ef framleiða hefði þurft snjó með vélum uppi í Fjalli … 

-SER.

Ég hyggst á næstu dögum ferðast um allt Norðausturkjördæmið og kynna mér í þaula þau mál sem helst brenna á fólki til sjávar og sveita. Nú kemur sér vel að vera vel heima í samgöngum svæðisins, því á rösklega aldarfjórðungslöngum fréttamannsferli mínum hefur ég átt því láni að fagna að koma til allra byggða bóla á þessu stórkostlega landssvæði á milli Siglufjarðar og Djúpavogs, en þar á milli eru rífir 700 kílómetrar. Eyjafjörðinn þekki ég náttúrlega eins og lófann á mér – og reyndar Húsavík og Öxarfjörð í þaula, en þar var ég oftsinnis á sumrin á stráksárum mínum – og enn austar … á Héraði, ætla ég svo að freista þess að leita uppi stóran frændgarð minn úr móðurranni.

Ég hlakka til að kynnast fólkinu í kjördæminu, þótt auðvitað þekki ég margt af því fyrir. Þingsmannsefni sem hafa ekki áhuga á fólki; fjölskyldum þess og fyrirtækjum, eru á villigötum. Þingmennska er félagstarf – og þingmennska er að þekkja kjördæmið sitt og kjósendur betur en kaffistofuna á Alþingi …

-SER.

Það reyndust ekki vera færri en 18 frambjóðendur sem buðu sig fram í átta efstu sæti Samfylkingarinnar í Norðausturkjördæmi, sjö konur og ellefu karlar. Þetta er fjölbreytilegur hópur fólks á aldrinum frá hálfþrítugu til hálfsjötugs; fólk úr ólíkum atvinnugreinum til sjávar og sveita … fólk sem finnur að breytinga er þörf í íslensku samfélagi, ekki breytinganna vegna, heldur fólksins vegna. Hér nyrðra er stjórnmálaþróttur …

Ég er enn að venjast því að vera flokksbundinn maður; eitthvað sem hefur verið fjarri mér um langt árabil, en líklega er það svo … að vel hugsuðu máli … að þeir flokkar sem fyrir eru, eru best til þess fallnir að breyta íslenskri pólitík. Flokkar eru farvegir fyrir strauma og stefnur. Þeir stemma að þeim ósum sem landslagið segir þeim. Og þannig er um fólk. Það breytir ekki fjalli svo glatt …

Nýir flokkar hafa komið og farið. Fjórflokkurinn hefur lifað. Það má heita þægileg eða óþægileg staðreynd. En hann má svo sem vera mín vegna, svo fremi reyndar að hann verði lagaður að vilja fólksins. Það þarf að laga samfélagið – og þar eru flokkarnir tæki og verkfæri. Og þar gildir einfaldleiki; menn mega aldrei vera strærri en flokkar og flokkar mega aldrei vera stærri en þjóðin. Við þekkjum döpur dæmi þverstæðunnar …

En, hitt …

Já, hitt er jafnvel mikilvægara: Tvær spurningar. Mjög pólitískar. Get ég gert það? Er rétt að ég geri það? 

Þetta eru stærstu pólitísku spurningar hvers tíma.

Gamla pólitíkin hefur hingað til aðeins þurft að svara þeirri fyrri. Valdsins vegna hefur hin ekki skipt máli.

Því þurfum við að breyta … fyrst og fremst …

-SER.

Þegar farið er um skíðabrekkurnar í Hlíðarfjalli á jafn yndislegum degi og síðasta degi Þorra verður ekki hjá liðið að hugsa um alla þá miklu möguleika sem svæðið hefur upp á að bjóða. Það var fullt í Fjallinu í dag. Sneisafullt. Borgarliðið mætir unnvörpum norður í stað þess að skíða á vitlausu gengi í Ölpunum.

Hér þarf að fara að hugsa stórt. Miklu stærra en sem nemur nokkrum lyftum. Hér þarf að hugsa sem svo að útlendingar komi tugþúsundum saman á Akureyrarflugvöll – og keyri þaðan í tíu mínútur upp í fjall … og fari í sund eða jarðböð á eftir. Engin þjóð hefur upp á annað eins að bjóða.

Hér þarf vilja og samstöðu. En umfram allt sjálfstraust sem bægir burtu þeirri hugsun að útlendingar geti aðeins lent á einum flugvelli á Íslandi …

-SER

Lokafresturinn er liðinn. Ég lagði inn framboð mitt til AlÞingis í dag. Sumsé formlega. Búinn að hreiðra um mig í mínu gamla heimahéraði og orðinn fastur gestur í Lárusarhúsi niðri á Eyri, þar sem Samfylkingarfólk á Akureyri á sitt heimilislega athvarf.

Man að ég kom oftsinnis í Lárusarhús á Menntaskólaárunum mínum og lagði þar vinstri pólitíkinni lið. Man enn betur eftir því að þar var fyrsta blaðaviðtalið við mig tekið; sumsé 19 ára menntskælingur að gefa út sína fyrstu ljóðabók. Og fréttin birtist á forsíðu!

Það er önnur saga. Núna, næstum 30 árum síðar, mæti ég í Lársuarhús og tilkynni um framboð mitt. Formlega. Það þurfti talsvert margar ljóðabækur í millitíðinni til að herða sig upp …

… en ég segi eins og Jóhannes Sigurjónsson, aðalritstjóri á Húsavík: Það þarf ljóðskáld á Alþingi fremur en lögfræðinga …

-SER

Það er sumpart skrýtið að vera kominn í pólitíkina. Fyrir mig sem gamlan fréttahund eru svörin orðin mikilvægari en spurningarnar. Og kannski tími til kominn. En sumpart er þetta líka skemmtilegra en margt annað sem á dagana hefur drifið. Það er enda mikill kraftur í pólitíkinni þessa dagana. Mikil áskorun. Mikil djörfung. Menn eru sammála um nýtt upphaf.

Ég finn það á Samfylkingarfólkinu í Norðausturkjördæminu, sem ég hef verið að hitta síðustu daga, að menn gera miklar kröfur til nýrra þingmanna þjóðarinnar. Fólk vill ný vinnubrögð. Það er orðið þreytt á gömlu klækjapólitíkinni og geispar yfir sundrungarkarpinu sem bergmálar í þingsölum.

Tónninn er þessi: Nú þurfa verkin að tala meira en menn …

-SER.