Fimmtánhundruð kílómetrar eru að baki … og fer fjölgandi. Hef heitið mér því að komast til allra sveitarfélaga í kjördæminu fyrir prófkjörið eftir viku. Og það skal takast. Ætlaði að vísu á Sigló í dag, en Lágheiðin lokuð - já, moksturspeningarnir búnir fram í miðjan mars … já, takk, já sæll.
Gott og vel. Ströndungar urðu viðfangsefni dagsins, en svo heitir fólkið sem byggir lengjuna frá Hámundarstöðum í norðri til Rauðavíkur í suðri, vestanmegin Eyjafjarðar, miðja vegu milli mynnis og botns. Dásamlegt fólk, segi ég í mómenti og minningu; hef komið þarna ótölusinnum - og fundið kraftinn, lífsgleðina, hreinskilnina og þessa dæmalausu hlýju sem felst í því að þiggja samfélag úr hverjum manni.
Berglind Sigurpáls eldaði ofan í mig pylsu með remólaði í greiðaskálanum á Árskógssandi, 150 manna plássi sem heimtar enga athygli. Begga er Dalvíkingur, sem flutti fyrir löngu á Sandinn og vill hvergi annars staðar búa en í öryggi fámenninsins - og brosir falslaust, fallega. Bendir mér einum fingri yfir á Öldugötuna; þar búi fimm albanskar fjölskyldur frá Kósóvó, harðduglegt fólk, hetjur og mannvinir. Hátt hlutfall, hugsa ég, í 150 manna þorpi.
Agnes Sigurðar er aftur ólétt. Það fimmta sumsé á leiðinni. Segir mér að sig hafi langað alveg óskaplega … í eitt si sona örverpi. Frá því síðasta barnið hennar og Óla Óla rifaði augun hafa þau reist stærstu minnstu bjórverksmiðju landsins á bakkanum ofan kaja. Kaldi kraumar í kötlunum. Glæsilegt dæmi um möguleika lítilla sveitarfélaga þar sem samheldni og genatísk sjómannsáræðni skipta sköpum. Ég þigg kaffi hjá Agnesi og keyri fyrir vikið allsgáður út í kulið eftir að hafa tekið niður punkta um nauðsynlegan jöfnuð í vöruflutningum landsmanna. Tek á því.
David Masa er Tékkinn á Sandinum, hefði að öllu eðlilegu dólað heima í úthverfi Prag, en sakir Agnesar kominn heim til Eyjafjarðar og neitar algerlega að fara þaðan. Það er verið mála nýju íbúðina hans á Sandinum. Hann vill stofna ferðaþjónustu á svæðinu, flytja inn samlanda sína og skella þeim í óvissuferðir um töfraheima Tröllaskagans, segir það brakandi bissness …
Elvar Reykjalín tekur á móti mér á hækjum ofan af lofti fiskvinnslunnar á neðstu eyrum Hauganess, fimur þrátt fyrir fallið af hesti og hefur á orði að maður eigi ekki að leika sér að mat - og á þar við hestinn! Elvar er límið í atvinnulífi Hauganess, 150 manna þorps þar sem engum hefur leiðst að vinna frá því guð man eftir sér. Elvar er orginall og náttúruvætti. Getinn á milli saltfiskstæðnanna niðri á litlu bryggju, líklega í stuttri pásu … og svo ekkert um það hugsað fyrr en hann fæddist. Búinn að vera í fiskvinnslu frá 1900, fyrst í afa sínum, svo í pabba sínum og loks í sjálfum sér. Segir mér að tólf ára hafi hann dreymt um það að fara betur með saltarann en svo að henda honum til útlanda í fimmtíu kílóa pokum. Og draumurinn hefur ræst. Ektafiskur, fyrirtæki kappans, er líklega eitt magnaðasta fiskvinnslufyrirtæki landsins þar sem sjálfstraustið og natnin hefur skilað sér í afburða framlegð. Ég stend í gættinni og fylgist agndofa með handbrögðum þessa fólks sem sannarlega er ekta í verkum sínum - og skammast mín eiginlega að vera hreinn um hendurnar.
Svo gerist það náttúrlega eins og alls staðar á ferðum manns. Kokkurinn í fullvinnslueldhúsi Elvars er náttúrlega gamall brekkusnigill, þessi líka vinur sem ég hef ekki séð í 30 ár, en hitti gott betur en daglega fyrir þann tíð. Jón félagi Vídalín er maðurinn sem eldar ektafiskinn ofan í viðskiptavini matvörubúðanna, kerrtur í baki og keikur í spori. Búinn að þróa tugi rétta. Við horfum hvor á annan eins og tíminn hafi stöðvast um stund. 30 ár. Það er ekkert. Já, sæll.
Hauganes. Árskógssandur. Kannski ekki fjölmennustu plássin á yfirreið minni um kjördæmin. En fjölmenni gerir fólk ekki betra, heldur friðurinn í augnráðinu. Samfélög eru nefnilega helst metin á fjarlægðinni, eða öllu heldur nálægðinni á milli fólks …
-SER.