Það rauk úr Tindaöxlinni yfir Ólafsfirði í dag; frostkulið að renna í skafla, en þó eitthvert fólk á skíðum, líklega tíu gráðu frost. Alltaf jafn magnað að koma út úr göngunum og horfa yfir bæinn hans Ólafs bekks; gömlu skíðaferðirnar rifjast upp og stökkkeppnirnar þegar litlir leggir voru við það að hrökkva í sundur undan högginu.
Það var þá. Ég talaði mestmegnis um sameininguna við heimamenn í dag. Fjallabyggð eins og hjón í fjarbúð, en ástin örugg og heit. Þess eins beðið að göngin leiði byggðirnar upp að altarinu. Hugsiði ykkur! Í dag var Lágheiðin ófær og hefði tekið mig þrjá tíma að aka á milli Ólafsfjarðar og Siglufjarðar. Eftir að göngin verða opnuð, tekur það kortér.
Það búa 850 manns á Ólafsfirði, 1300 á Siglufirði, sumsé 2150 í Fjallabyggð. Að afloknum Héðinsfjarðargöngum verður til hringvegur um Tröllaskagann, sjálfa íslensku alpana, sem gefur fyrirheit um feiknmikla ferðaþjónustu; gönguferðir, tindaferðir, jöklaferðir, kyrrðarferðir – og hitt er augljóst; sameiginlegur passi á öllum skíðasvæðunum í Hlíðarfjalli, Dalvík, Tindaöxl og Siglufirði. Veldu veður, veldu brekku!
Ólafsfjörður og Siglufjörður verða ekki lengur endastöðvar eftir örfáa mánuði. Heldur hringtengdir. Það gefur fyrirheit um öflugra mannlíf. Fjallabyggð er og frjór jarðvegur fyrir litlu atvinnufyrirtækin sem þurfa alúð og umhyggju samfélagsins. Einbeitingin er enda meiri í atvinnulífinu úti á landi … það segja allir sem til þekkja; tryggðin er seigari …
Heldur hafði nú lægt í fjöllum þegar ég yfirgaf Ólafsfjörð í dag. Og líka í kolli mínum …
-SER.